هنوزم روزی که خاک اومد و گفت  من میخوام آدم بشم خوب یادمه

نه بهش نگفتم و همین بله  افتتاح ماجرای آدمه

خاک و گل کردم و از این گل پاک  طرح قوم بشر آفریده شد

تا که جون بگیره جاودانه شد  روح من به پیکرش دمیده شد

پا گرفت و قد کشید و سیب و چید  حرمت حکم منو نگه نداشت

واسه اولین دفعه تو کهکشون  آدمیزاد پا رو حرف من گذاشت

شیطون و دوزخی کردیم واسه چی ؟ واسه اینکه تو رو دست کم گرفت

اما حالا می بینم که با غرور همه ی بخشش و هاشور می زنید

سنگ و چوب و روی دست گرفتید و  اینجوری فکر شکستن می کنید

همتون تو لاک شب قایم شدید  چشماتون روزای روشن و ندید

کفتر سپید ایمان و عمل  بی خبر از روی بومتون پرید

نفستون خدای تازتون شده  هر چی فرمون بده فرمون می برید

گفتن من اثری نمی کنه وقتی که همه با همدیگه کرید

خلاصه اگر می دونستم یه روز  اینجوری منو فراموش می کنید

می رید و تو سرزمین خود من حرف بنده ی منو گوش می کنید

به فرشته هام قسم از اولش تو جواب خاک می گفتم نمی شه

کسی که از دوتا سیب نمی گذره واسه من هیچ موقع آدم نمی شه