آدم  !  یک سوال : فکر می کنی تا کی زنده هستی ؟  که اینقدر بی پروا گناه می کنی . مگه اینایی که تو  جوونی اجلشون رسیده  یکی مثل خود تو  نبودن ؟  تو از کجا  می دونی یه ثانیه دیگه چه حالی داری ؟                                                                                                       یه جور مردن ها واقعا عجیبن !  مثلا حسابشو بکن یه جوون ۲۰ ساله که هیچ  مشکلی نداره  یهو سکته کنه بمیره .  یعنی اصلا قابل لمس نیست برات . ولی ممکنه همین اتفاق واسه خود تو بیفته . رو چه حساب فکر می کنی اینطوری نمی میری ؟                                         یه کاری رو می دونی  انجام دادنش  گناهه ولی اهمیت نمی دی  . یه کاری رو هم می دونی انجام ندادنش  گناهه بازم اهمیت نمی دی .  فقط می گی : خوب من الان جوونم . بذار خوش باشم . بابا این حرفا چیه آدم که نباید از الآن به مرگ فکر  کنه  .  بعضیا  هم  انگار افتادن تو یه دریای مواج  . همینطوری اینور و اونور میرن بدون اختیار .  میگن : هرچی بخواد بشه می شه  من چه کاره ام  .  تاتو نخوای هیچی نمی شه .  بعضیا معتقدن سرنوشت آدم چیزیه که از اول تعیین شده  هیچی هم نمی تونه تغییرش بده  . خب حالا ببین من نوعی سرنوشتم  اینه   که  مثلا ۷۰ سال زندگی کنم  اگه من الآن تو  ۱۸ سالگی خودم رو بندازم  جلو تریلی تو اتوبان چون  سرنوشتم این نیست نمی میرم ؟  پس من می تونم سرنوشتم رو عوض کنم با ارادم با اختیارم.

ختم کلام  :  به زندگی امیدوار باش ولی در عین امیدواری جوری زندگی کن که انگار فردا می میری و بخاطر امیدی که داری درست زندگی کن .                                                                  خودت رو دوست داشته باش تادیگران هم  تورو دوست داشته باشن.                                      به خودت شخصیت  بده  تا برای دیگران با اهمیت باشی  .  ولی در عین حال خودت رو بهتر از دیگری نبین .                                                                                                                        

کارهای تو رو چه خوب چه بد اگه همه ی دنیا هم فراموش کنند                                         خدا هیچ وقت یادش نمیره . پس بفهم چی کار می کنی .   

 در پناه حق شاد باشید