خسته شدم
رهایم کنید ..........................................................
مرا به حال خود واگذارید ...............................................
من و تنهایی ام را با هم تنها بگذارید و بروید .............................
اینجا هوا قدر نگاهت سرد سرد است
دیوارهای قلب من از خشت درد است
اینجا کسی دنبال عشق و عاشقی نیست
هرکس که دل سنگین تر از ما هست مرد است
اینجا به مردم رنگ شادی پشت کرده
رنگ آسمان شهر ما همواره زرد است
اینجا غریبی جزئی از این زندگانی است
این زندگانی هم خودش از خویش طرد است
و او مثل همه ی آزپیشگان آن دیار اهلیت وجود داشت.
هویتی مجهول در اهرمن لاخی که صیحه ی پرغریو ضجر هوایش را بلعیده بود.
از جنس آنها نبود ولی مجبور به بودن .
تمام راه ها سر از ژرفنای مهیبی درمی آوردند که در پوچی محو می شد .
هراس امانش را بریده بود . کابوس فزونبار این قفس وجودش را می فشرد .
آسمان آن دیار آبگون که نه قیرگون می نمود .
اما باور او فرای این پریشان روزگار چون سراب بود .
در حسرت رهایی در حاشیه های ملتهب باور پرسه می زد .
تقدیر او چیز دیگری بود چون وجودش خواهان جایی دگر بود .
طنین فریادش حصار آفاق را شکست . به ناگاه چشمانش را گشود .
آری ! گم کرده ی خویش را بر فراز آن چرخ آبنوس یافت .
پر گشود و در آن صولت اهورایی آتشین نفس رهایی یافت ...
باران
